To jeden z najbardziej znanych wulkanów w Europie. Jest najwyższym szczytem Sycylii. Powstała ok. 500 tys. lat temu w wyniku podwodnych erupcji. Jej aktywności nie da się przegapić, bo nieustannie wpuszcza z siebie kłęby dymu. Jest najbardziej dominującym elementem w  krajobrazie wschodniego wybrzeża Sycylii. Z uwagi na powtarzające się erupcje jej wysokość się zmienia. Obecnie to ok. 3350 m n.p.m.

Na jej szczycie uformowały się 4 kratery: Bocca Nuova (powstał w 1968), Voragine (1945), Krater północno-wschodni (1911) i Krater południowo-wschodni (1971), a nieco obok jest jeszcze Nowy krater południowo-wschodni. Ale to nie wszystko, bo wokół, na zboczach Etny, powstało ich więcej. Najstraszniejszy kataklizm związany erupcją Etny miał miejsce w 1669 r., kiedy to lawa dotarła do morza, niszcząc część Katanii i przesuwając linię brzegową morza.

Propozycje wycieczek:

Etnę można zwiedzać na wiele sposobów, z różnych stron, wędrując do różnych miejsc, a dotarcie jak najwyżej to tylko jedna z opcji. Na wycieczkę najlepiej wybrać się w dobrą pogodą, dzięki czemu będziemy mieć lepsze widoki na Etnę i na wybrzeże, i będzie nam trochę cieplej.

Trzeba uwzględnić, że wjazd i zjazd z Etny zabiera sporo czasu, a dla kierowcy może być trochę męczący. Jest tam naprawdę dużo zakrętów, a droga, szczególnie we wsiach i miasteczkach ma szerokość auta.


Propozycja 1:  Jak najwyżej

Najpopularniejsza jest droga prowadząca od schroniska Sapienza (1900 m n.p.m) prawie na sam szczyt Etny (mapa poniżej). Przy schronisku jest duży płatny parking, do którego można dojechać z kierunku Zafferana Etnea lub Nicolosi. Jeżeli chcemy zwiedzić Etnę z tej strony, to najbliżej tu będzie z Katanii lub Acireale, a dalej z Taorminy.

Dostanie się w górne rejony Etny ułatwi znacząco (jeżeli nie chcemy dojść tam o własnych nogach) najpierw kolejka gondoli (po włosku funifia), która podwiezie nas na wysokość 2504 m n.p.m., a następnie przesiadka do samochodów terenowych, które dowiozą nas do Torre del Filosofo (2920 m n.p.m.). To ostatni „legalny” punkt, bo od tego miejsca wędrówka do kraterów centralnych możliwa jest tylko z przewodnikiem (oficjalnie, bo z opinii wyrażonych w internecie wynika, że są osoby świadomie ignorujące ten zakaz).

Mapka poglądowa tutaj. Poza tym turyści generalnie narzekają na zbyt wysoką cenę za transport. Jak wyczytałam, łączna cena za skorzystanie z kolejki i samochodu terenowego tam z powrotem to 62 euro.  Na cenę samochodu składa się również przewodnik, który jak dojedziemy na górę, po uformowaniu się grupy, opowie i oprowadzi nas po okolicznych kraterach. Ludzie narzekają również, że kasjerzy wprowadzają w błąd, mówiąc że trasę można pokonać tylko kolejką i pojazdami, próbując zmusić tym samym do najdroższej opcji. 

Niemniej, nie musimy korzystać z tych ułatwień i możemy na przykład skorzystać tylko z kolejki (która sama, jak wyczytałam, tam i z powrotem kosztuje 30 euro), albo wejść z poziomu schorniska Sapienza o własnych nogach. Trzeba pamiętać, że na górze może wiać i jest chłodno. Wybierając opcję wędrówki przydatne będą buty jak w góry. Podłoże jest miałkie i na nieubitym się zapada, co może uprzykrzać wędrówkę. Czasami trzeba się przytrzymać rękami, więc warto pomyśleć też o rękawiczkach.

Na górę prowadzi zarówno droga, którą jeżdżą samochody terenowe (bardziej ubita, ale dłuższa, bo kręta i trochę się tam kurzy) oraz skróty – mniej ubite i czasami rozdeptane przez piechurów. Pierwszy odcinek (do górnej stacji kolejki) wiedzie wzdłuż tego wyciągu.

Drogę do Torre del Filosofo (w jedną stronę) zaznaczyłam na poniższej mapie:


Propozycja 2: Kratery Silvestri

To atrakcja nie wymagająca większego wysiłku, bo znajduje się tuż przy drodze niedaleko schroniska Sapienza (jest tam też parking). Są to dwa kratery powstałe w trakcie erupcji w 1892 r. Przy okazji możemy wspiąć się na krater po drugiej stronie szosy z przepięknym widokiem na Crateri Silvestri i okolicę. Mapa poniżej:


Propozycja 3:  Widok na Valle del Bove

Warto wspomnieć również o dolinie Bove. To kaledra powstała na skutek zapadnięcia się stożka wulkanicznego Trifoglietto II, poprzednika obecnego. Szacuje się, że powstała 64 tys. lat temu, a obecny stożek 34 tys. lat temu. Dolina ma 1 km głębokości i 37 km² powierzchni. Punkt widokowy znajduje się w niedużym oddaleniu od atrakcji z propozycji 1 i 2 wyżej. Możemy do niego dojechać lub urządzić sobie pieszą wycieczkę z głównej szosy w leśnej scenerii, o 180° innej niż przy schronisku Sapienza. Atrakcję zaznaczyłam na poniższej mapie:


Propozycja 4:  Zwiedzanie kraterów Etny od strony Piano Provenzana

Powyższe propozycje dotyczą generalnie południowej i południowo-wschodniej strony wulkanu. Piano Provenzana znajduje się na północno-wschodnim zboczu i blisko tam na przykład z Taorminy. Zastaniemy tam więcej zielonego. Z Piano Provenzana również prowadzi szlak do kraterów centralnych, ale jest dłuższy – to 12,4 km w jedną stronę. Po drodze mija  się obserwatorium Osservatorio Etneo. Wycieczka może być też krótsza, do najbliższych kraterów. Droga do nich zaznaczona jest na poniższej mapie, a jeszcze niżej zdjęcia z mojej, niezbyt udanej wycieczki, nieogarniętej wówczas turystki.

Zobacz również pozostałe wycieczki z kategorii Sycylia lub kliknij w Menu Hamburger (jeżeli przeglądasz przez komórkę).

Zdjęcia z wycieczki do Piano Provenzana:
↑ w drodze na Etnę przez Castiglione di Sicilia
↑ kościół Santa Domenica
↑ wjazd na Etnę
↑ wjazd na Etnę
↑ w Piano Provenzana
↑ wyludnione Piano Provenzana
↑ tradycyjnie musi być jakaś czarna owca 😉
↑ pogody już dzisiaj na górze jednak nie będzie
↑ powrót „do domu”
↑ punkt widokowy między Fornazzo a Sant’Alfio na Giarre i Riposto
↑ widok na Giarre i Riposto
↑ już z powrotem i Etna przykryta chmurami

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.